Osnove boja

Osnove sistema boja

Najčešća podjela sistema je podjela na sistematsko raspoređivanje boja i na nesistematske zbirke boja.
U slučaju sistematske podjele, boja je u sistemu predstavljena precizno, intinuitivno i međunarodno upotrebljivo. Između ostalog, zahtjevi dobrog, sistematičnog sistema su: 

• intiuitivna podjela i označavanje boja,
• jednostavnost upotrebe,
• precizna podjela boja s njenim vrijednostima,
• vrijednosna podjela (prema izvoru svjetlosti),...

Spomenuti sistemi mogu tse emeljiti na različitim teorijama:

• sistemi s vizuelno jednakimi razmacima (Munsell, NCS, OSA, Chroma Cosmos,...)
• sistemi, koji se baziraju na pravilima miješanja vlastitih baza i pigmenata (Ostwald, Pantone)
• sistemi, koji se baziraju na CIE zakonitostima (CIE sistem boja , DIN 6164, RAL Design,...)

Pri nesistematskim sistemima riječ je o slobodnom nizu nijansi boja. Zbirka u pravilu nije izgrađena na izabranim, odnosno određenim pravilima raspoređivanja – koriste je kao govorno sredstvo između zainteresiranih stranaka i za određene zahtjeve pojedinog područja mogu imati veliku upotrebnu vrijednost.

Među poznate zbirke uzoraka boja uključene su npr:

• ton karte modernih, trendovskih boja (česte promjene, osvježavanja)
• ton karte (interne odn. proizvođačke)
• katalozi proizvođača pigmenata,...

Za sisteme boja, koji boje prikazuju realnim uzorcima, glavni je problem priprema tih uzoraka i njihova reproduktivnost (novi pigmenti, ekološki zahtjevi), zato je broj boja, koje su skupljene u takozvanim atlasima, odnosno skalama boja, obzirom na veliki broj mogućnosti, vrlo mali, a ipak dovoljno velik za osiguravanje širokog izbora nijansi.